บทที่ 1 ถ้าแฟนมันหาง่ายเหมือนซื้อปลาที่ตลาด...

หญิงสาวหน้าตาสะสวยกำลังนั่งหน้ามุ่ยขณะที่รับประทานอาหารมื้อเย็นกับครอบครัว เธอนั่งฟังชายหนุ่มอายุราว 30 ต้นๆ คุยโม้ถึงเรื่องผลกำไรจากการทำธุรกิจในปีนี้ เธอเบือนหน้าหนีแล้วเบะปากเล็กน้อยเชิงหมั่นไส้ ยิ่งฟังแล้วยิ่งรู้สึกเอียน ชายตรงหน้าพูดเกินจริงไปมาก

“โณสนใจจะมาทำธุรกิจร่วมกันกับพี่ไหม” เขาหันมาถามหญิงสาว อรุโณทัยส่ายหน้าปฏิเสธทันที

“ไม่ค่ะ”

“ทำไมล่ะ พี่สามารถทำให้โณรวยได้ภายใน 1 ปีนะ” เขาโม้อีก

“แค่นี้โณก็รวยแล้วค่ะ ไม่อยากรวยไปมากกว่านี้แล้ว”

“ยายโณ พี่เขาอุตส่าห์แนะนำแนวทางดีๆ ให้ ทำไมรีบปฏิเสธล่ะ” คนเป็นแม่เอ็ด หล่อนได้ฟังคำโฆษณาชวนเชื่อของชายหนุ่มตรงหน้าแล้วเริ่มล่องลอยฝันหวานไปกับเขาด้วย

“โณจะไม่ทำอะไรที่ไม่ถนัดค่ะคุณแม่” เธอบอก หญิงสาววัยกลางคนถอนหายใจ

“ตาเป็นเอก อย่าถือสาลูกสาวน้าเลยนะจ๊ะ ยายโณเป็นเด็กหัวแข็งมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ดื้อ!” หล่อนดุลูกสาว อรุโณทัยเอาส้อมจิ้มๆ ผักสลัดขึ้นมารับประทานโดยไม่สนคำดุจากมารดา

“ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ถือ ว่าแต่... เรื่องงานแต่งงานของเรา...” เป็นเอกเริ่มเกริ่นเข้าเรื่อง อรุโณทัยชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นมามองเขา ดวงตาคู่สวยบ่งบอกถึงความไม่สบอารมณ์

“โณยังไม่รีบค่ะ อยากทำงานไปเรื่อยๆ ก่อน”

“แต่ถ้าปล่อยให้นานกว่านี้ อาจจะมีลูกยากนะ จะรอให้อายุถึง 30 ก่อนก็ไม่ไหวนะน้องโณ มันนานเกินไป” เป็นเอกพูดอย่างอารมณ์เสีย อรุโณทัยใช้ความนิ่งเงียบเข้าสู้

“ถ้าพี่เป็นเอกรอโณไม่ได้ พี่ก็ไปแต่งงานกับคนอื่นก็ได้นะคะ โณไม่ซีเรียส โณอยากทำงานไปเรื่อยๆ ก่อน” เธอยืนยันคำเดิม เป็นเอกหันไปขอความช่วยเหลือจากมารดาหญิงสาว

“คุณแม่ครับ”

“นี่! ยายโณ จะทำงานจนขึ้นคานเลยหรือไง แม่ว่ารีบแต่งๆ ไปเสียก็จบเรื่อง แต่งงานมีลูกแล้วก็ยังทำงานได้ ไม่เห็นจะต้องเครียดเลย ถ้ามีหลานจริงๆ แม่จะเลี้ยงหลานเอง ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนี้หรอก” จรรยพรพูดขึ้นอีก อรุโณทัยกรอกตาขึ้นมองเพดาน

“โณจะต้องรีบกลับแล้ว คืนนี้โณมีนัดกับเพื่อน ขอตัวก่อนนะคะ” อรุโณทัยไม่พูดต่อ เธอฉวยกระเป๋าลุกขึ้นเดินออกไปจากร้านทันที จรรยพรกับเป็นเอกมองตามเธอด้วยความงงงวย

“ยายโณ!”

อรุโณทัยขึ้นมานั่งบนรถแล้วเม้มริมฝีปากแน่น มารดาของเธอต้องการให้เธอแต่งงานกับเป็นเอก ซึ่งเป็นลูกชายของเพื่อนพ่อ แต่เธอไม่ชอบผู้ชายคนนี้ หลายครั้งที่เธอเห็นนิสัยเจ้าชู้ประตูดิน ขี้โม้โอ้อวดตัวเองเกินจริง และยังมีนิสัยขี้เหนียวขี้โกงอีก การทำธุรกิจของเขาไม่ได้ใสสะอาดอย่างที่หลายๆ คนคิด แถมยังหลบเลี่ยงหลีกหนีภาษีอีก ที่เธอรู้ข้อมูลพวกนี้เพราะเพื่อนของเธอเคยเป็นหุ้นส่วนธุรกิจของเป็นเอก สุดท้ายถูกเป็นโกงเงินไปหลายล้าน ทำให้เธอต้องประเมินเป็นเอกใหม่อีกครั้ง

เธอขับรถกลับไปยังคอนโดมิเนียมของตัวเอง แม้เสียงโทรศัพท์จะดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง แต่เธอก็ไม่คิดจะรับสาย แม่เธอโทรมาอย่างกับบ้านไฟไหม้ เธอรู้ดีว่าแม่ต้องการโทรมาต่อว่าเรื่องที่เดินออกมาจากร้านอาหารอย่างไร้มารยาท แต่ทำไงได้... เธอไม่อยากอยู่ฟังบทสนทนาอันแสนปวดหัว ไม่อยากแต่งงาน ไม่ต้องการแต่งงานกับใครทั้งนั้น ชีวิตตอนนี้ของเธอมีความสุขดีแล้ว มีงานทำ มีเงินใช้ มีที่ให้อยู่ ทำไมเธอจะต้องไปวุ่นวายหาภาระใส่ตัวด้วย คนอย่างเป็นเอกต้องการแต่งงานกับเธอเพื่อฐานะทางสังคม เนื่องจากเธอเป็นผู้หญิงที่เป็นที่รู้จักของแวดวงสื่อและนักธุรกิจพอสมควร

พอถึงคอนโดมิเนียม เธอจอดรถแล้วเดินเข้าไปยังร้านเบเกอรี่ที่อยู่ชั้น 1 ของคอนโด ด้วยความที่คอนโดเธออยู่ใจกลางเมือง เต็มไปด้วยความสะดวกสบาย ทำให้เธอเข้าไปนั่งดื่มนมร้อนๆ กินขนมได้อย่างสะดวกสบาย อรุโณทัยนั่งมองนมร้อนแล้วถอนหายใจ

“เป็นอะไรเพื่อน ทำไมทำหน้าเซ็งกระตายอย่างนั้น” รัชณกรเดินเข้ามาหาเพื่อนสาวที่นั่งเซ็ง

“เบื่อ”